zaterdag 7 januari 2017

Insta-mam

Instagram. Hét medium om je grootste trots ten toon te stellen aan de maatschappij. The Pride Rock van de grote mensen wereld.

Ja, natuurlijk, ook ik maak me er schuldig aan. Het grootste deel van mijn IG foto's betreft mijn pup (wat hij daar trouwens zelf van vind hoor ik nog wel eens als hij puber is...).

Uit onderzoek blijkt dat we allemaal best gevoelig zijn voor de continue stroom van mooie en vrolijke plaatjes die er voorbij komen op sociale media. Dat we daar bewust of onbewust toch allemaal een tikkie onzeker (of zelfs minder gelukkig )van worden.

En aangezien niets menselijks mij vreemd is, heb ik daar ook wel eens last van. Sinds ik me daar bewust van ben gaat het al een stuk beter. Tegenwoordig laat ik me niet meer zo maar kisten door moeder-accounts die baden in perfectie. Met hun verse baby's en engelachtige peuters die met een vredig lachje in hip gematchte pastelkleurige kledingsetjes de camera in loeren. 


Mijn wenkbrauw fronst bij het aanzien van een heel account vol met alleen maar van dit soort plaatjes. Bij sommige moeders zie je iedere dag meerdere posts en vraag ik me serieus af, hoe komt dit tot stand!?
Baby's  bijvoorbeeld. Die zijn toch niet doen op het gebied van fotogeniek-heid!? 1 echt schattig lachje op foto kost je minimaal een uur aan gekke bekken & geluidjes boven de box. En dan wel met een hele dure camera en korte sluitertijd. En dan nog 1000x klikken en een portie geluk hebben.
En vervolgens op je gemak het enige gelukte shot zoeken tussen alle mislukte terwijl je kind ligt te krijsen door al dat geflits en van de honger? Zie je het voor je? O ja, en dan natuurlijk nog wel even bewerken, want kotsvlekken, nee daar houden we niet van op Insta.



En dan dreumesen en peuters. Hoezo kun je als moeder überhaupt meer dan 1 onbewogen foto hebben van je spruitje!? Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als mijn 1 jarige zijn ogen open heeft, dan speelt hij. Hard en intensief.
Voor een minuut of 3 stilzitten zijn toch minimaal 2 inentingen of een dubbele oorontsteking nodig.
En bij dat spelen wordt hij meestal (heel) vies en gaan dingen (heel erg) kapot. Pastelkleuren zonder vlekken zijn mission impossible. Net als een gestyled en opgeruimd huis. Blijkbaar eten de kinderen op die accounts geen besjes en waxinelichtjes op van de salontafel.

Anyways. Ik weet natuurlijk best dat achter de extreem perfecte pagina's vaak een commercieel belang zit. Dat die moeders iets verdienen met hun plaatjes. Geld of een goed imago.
Zij maken dankbaar gebruik van onze onzekerheden. 'Koop dit hippe truitje en ook jouw huishouden wordt flawless. Heus!'


Noem me een dromer, maar toch zou ik hen willen vragen, doe eens wat terug voor je klandizie. Gewoon af en toe ook 1 krijs of kots vlekken foto. Of een selfie van jou als je het ook even allemaal niet meer weet. Omdat het 17.30 en is je kroost jengelt en honger heeft. Als je huis ontploft is en je koelkast leeg.

En vertel me ook alsjeblieft dat je jouw kinderen niet het grootste gedeelte van de tijd gebruikt als perfecte paspopjes. Maar dat ze gewoon ook kunnen spelen, knoeien, klei eten, soms van banken afvallen en regelmatig huilen.

Gewoon omdat dat aardig is voor ons, mede-moeders. Om ons te helpen niet onbewust depressief te worden.
En vooral omdat imperfectie ook bij het leven hoort.
En omdat niet perfect eigenlijk toch ook minder saai en in ieder geval een stuk echter is.


Vast bedankt!

 


 

Geen opmerkingen: