zaterdag 8 april 2017

Hashimoto is GEEN Sushi.

Ik ben dus ziek. ZO. Dat is er uit.
Lange tijd heb ik mezelf dat labeltje niet willen geven. Ik vond het te stom, te onhandig en sowieso veel te weinig Rock 'n Roll.

Maar zoals het vaak gaat in het leven, maakt iets negeren de zaken zelden beter. Op een dag slaat de bitch die realiteit heet je namelijk gewoon keihard in je gezicht. En zo geschiedde het. Tijd  om hardop tegen mezelf (en jullie) te zeggen waar het op staat.

Ziekte van Hashimoto. Het klinkt als een stuk All you can eat - Sushi. Maar ja, dat is het dus niet, zoals de blogtitel je doet vermoeden.
Het heeft in zoverre met eten te maken dat iets in mijn lichaam heeft besloten om mijn schildklier 'op te eten'. Eigenlijk zit er dus een soort van kannibaal in mijn lijf. En de dokters weten eigenlijk niet zo goed waarom die 'Hannibal de Kannibaal' daar zit en hoe ze  die  creep een mondmasker op moeten zetten.


En dat is vrij onhandig. Want die schildklier heb je best wel heel erg nodig. Hij zorgt er (onder andere) voor dat je soepel beweegt, lekker in je vel zit, het niet te warm of te koud krijgt en baby's kunt maken. Je vraagt je, al lezende, misschien af waarom ik dit topic op mijn mama blog plaats. De reden is simpel. Het moet er uit.
En met campers (het andere blog) heeft het in ieder geval geen zak te maken. Met het moederschap des te meer. Ik verklaar mezelf nader.
 

Waar was ik? Juist; baby's maken. Het klinkt als een leuke activiteit.
En als dat allemaal een beetje goed lukt is dat het ook wel.
En dan doel ik met name op het bevruchtingsproces. Zonder in details te treden, want mijn moeder leest dit ook.
Maar er zijn ook situaties waarin baby's (proberen te) maken niet zo leuk is. Omdat dat om welke reden dan ook, moeilijk is.


Bij ons was het dus moeilijk. En ook al ontwikkelden manlief en ik allerlei creatieve interventies (...), na 2 miskramen en een jaar proberen was de meeste lol er wel van af.

Achteraf bleek mijn schildklier de boosdoener. Hannibal de kannibaal (Hashimoto) was er overigens toen nog niet.
Mijn schildklier was toen alleen nog maar een lui stuk vreten, die hoogstwaarschijnlijk al rond mijn puberteit had bedacht dat het vooral niet nodig is om al te hard te werken.
En dat zorgt dus voor allerlei vage problemen. Ook op het baby-maak gebied. Algemeen bekend, zo weet ik nu. Maar de artsen waar ik destijds kwam en ikzelf waren jammer genoeg niet op de hoogte van dit fenomeen.
Alsof iedereen al jàààren shopt bij de meest fantastische betaalbare fashiondesigner ever en jij kende 'm niet eens! Nou ja, misschien niet de beste vergelijking, maar hé ik probeer ook maar wat.


Uiteindelijk werd er iemand wakker. Een hele slimme dokter. Toen ik behandeld werd voor mijn passieve klier bleek ik toch in staat een baby te maken (en dan ook nog eens de allerleukste van de hele wereld!).
Happy end, zou je denken. En dat van die baby is, zonder twijfel een wonder te noemen. Dat is echt maximaal de bom.
Echter kwam toen (getriggerd door de zwangerschap) Hannibal de Kannibaal binnensluipen.
Ik was moe, slapeloos en op een gegeven moment behoorlijk in de war. Nou denk ik dat iedere kersverse moeder die emoties wel eens doormaakt.

Bij mij was het alleen zo erg dat de verloskundige dacht dat ik misschien wel een postnatale depressie aan het ontwikkelen was.
En hoewel ik zelf helemaal niet de behoefte had om mijn baby in een doos op zolder te zetten en al dacht dat het mijn schildklier was, geloofde niemand mij.

Uiteindelijk besloot ik na een paar maanden tobben,  tussen de paniekaanvallen door en omdat ik vanwege de gewrichtspijn mijn baby niet meer op kon tillen, het ziekenhuis serieus te gaan stalken.
Tegen de tijd dat er daar iemand op reageerde, was mijn schildklier helemaal gestopt met werken. Hannibal had ondertussen echt de tijd van zijn leven en peuzelde zijn buikje lekker rond.

'Jij bent een echte auto-immuun vrouw.' vertelde de dokter mij.


Ik besloot dat als een compliment op te vatten, liet mij nog een paar maanden lekprikken door de bloedzusters, slikt braaf mijn pilletjes en pakte de draad van het leven weer op. Dat was dat.
Vanaf nu was ik gewoon weer ik. Geen zielig hoopje meer.
Een vrouw met een serieuze baan, de mooiste baby van de wereld en een knappe man. Niks aan het handje en gaan.

Dat lukte allemaal aardig. Overlevingsmechanismen zijn toffe dingen.
Ook al ben je te moe om jezelf te douchen en heb je angstige en depressieve gedachten; als je wilt kun je de hele wereld laten geloven (incl. jezelf) dat je 'on top of the world' bent. Niks aan doen, gewoon doorgaan. Hannibal IS ER NIET.


Of toch wel? Voel je hem al aankomen lezer?
Wel dus. Hashimoto en andere schildklieraandoeningen blijken niet altijd opgelost met alleen pilletjes. En ook niet met die toffe overlevingsmechanismen. Deze ziekte blijft af en toe 'opvlammen'. 

En dan zijn er nog problemen die men 'restklachten' noemt. En hen negeren of je er tegen verzetten vinden die restklachten supergaaf. Dan gaan ze lekker extra irritant doen.
Omdat restklachten echt te ongezellig zijn om verder toe te lichten op mijn blog, laat ik het hier verder bij.

Nu heb ik dus besloten mijn Hannibal de kannibaal aardig te gaan vinden. Ook al vreet ie soms stukjes schildklier. Samen met de dokters hoop ik er achter te komen wat hij nodig heeft om een klein beetje relaxed te blijven. En ik accepteer hem, in de hoop dat hij het dan minder kick vind om stukjes schildklier te vreten.
Dit gaat betekenen dat ik op sommige vlakken iets minder Rock 'n Roll ben, mijn gezin en mijzelf voorop zet, overdag tukjes doe, heel regelmatig leef en vaker 'nee' zeg.


En terwijl ik dat opschrijf besef ik me dat als ziek zijn betekent dat ik dat allemaal kan, ziek zijn dan dus eigenlijk onwijs Rock 'n Roll is.

https://www.schildklier.nl/hypothyreoidie/klachten-hypothyreoidie/hashimoto





 




zaterdag 7 januari 2017

Insta-mam

Instagram. Hét medium om je grootste trots ten toon te stellen aan de maatschappij. The Pride Rock van de grote mensen wereld.

Ja, natuurlijk, ook ik maak me er schuldig aan. Het grootste deel van mijn IG foto's betreft mijn pup (wat hij daar trouwens zelf van vind hoor ik nog wel eens als hij puber is...).

Uit onderzoek blijkt dat we allemaal best gevoelig zijn voor de continue stroom van mooie en vrolijke plaatjes die er voorbij komen op sociale media. Dat we daar bewust of onbewust toch allemaal een tikkie onzeker (of zelfs minder gelukkig )van worden.

En aangezien niets menselijks mij vreemd is, heb ik daar ook wel eens last van. Sinds ik me daar bewust van ben gaat het al een stuk beter. Tegenwoordig laat ik me niet meer zo maar kisten door moeder-accounts die baden in perfectie. Met hun verse baby's en engelachtige peuters die met een vredig lachje in hip gematchte pastelkleurige kledingsetjes de camera in loeren. 


Mijn wenkbrauw fronst bij het aanzien van een heel account vol met alleen maar van dit soort plaatjes. Bij sommige moeders zie je iedere dag meerdere posts en vraag ik me serieus af, hoe komt dit tot stand!?
Baby's  bijvoorbeeld. Die zijn toch niet doen op het gebied van fotogeniek-heid!? 1 echt schattig lachje op foto kost je minimaal een uur aan gekke bekken & geluidjes boven de box. En dan wel met een hele dure camera en korte sluitertijd. En dan nog 1000x klikken en een portie geluk hebben.
En vervolgens op je gemak het enige gelukte shot zoeken tussen alle mislukte terwijl je kind ligt te krijsen door al dat geflits en van de honger? Zie je het voor je? O ja, en dan natuurlijk nog wel even bewerken, want kotsvlekken, nee daar houden we niet van op Insta.



En dan dreumesen en peuters. Hoezo kun je als moeder überhaupt meer dan 1 onbewogen foto hebben van je spruitje!? Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als mijn 1 jarige zijn ogen open heeft, dan speelt hij. Hard en intensief.
Voor een minuut of 3 stilzitten zijn toch minimaal 2 inentingen of een dubbele oorontsteking nodig.
En bij dat spelen wordt hij meestal (heel) vies en gaan dingen (heel erg) kapot. Pastelkleuren zonder vlekken zijn mission impossible. Net als een gestyled en opgeruimd huis. Blijkbaar eten de kinderen op die accounts geen besjes en waxinelichtjes op van de salontafel.

Anyways. Ik weet natuurlijk best dat achter de extreem perfecte pagina's vaak een commercieel belang zit. Dat die moeders iets verdienen met hun plaatjes. Geld of een goed imago.
Zij maken dankbaar gebruik van onze onzekerheden. 'Koop dit hippe truitje en ook jouw huishouden wordt flawless. Heus!'


Noem me een dromer, maar toch zou ik hen willen vragen, doe eens wat terug voor je klandizie. Gewoon af en toe ook 1 krijs of kots vlekken foto. Of een selfie van jou als je het ook even allemaal niet meer weet. Omdat het 17.30 en is je kroost jengelt en honger heeft. Als je huis ontploft is en je koelkast leeg.

En vertel me ook alsjeblieft dat je jouw kinderen niet het grootste gedeelte van de tijd gebruikt als perfecte paspopjes. Maar dat ze gewoon ook kunnen spelen, knoeien, klei eten, soms van banken afvallen en regelmatig huilen.

Gewoon omdat dat aardig is voor ons, mede-moeders. Om ons te helpen niet onbewust depressief te worden.
En vooral omdat imperfectie ook bij het leven hoort.
En omdat niet perfect eigenlijk toch ook minder saai en in ieder geval een stuk echter is.


Vast bedankt!