donderdag 18 augustus 2016

De factor Tijd.

Tijd. Sinds ik moeder ben is mijn visie op deze 4 letters volledig veranderd.

Eerder had ik eigenlijk niet echt een visie op het begrip tijd. Het was er gewoon. Zeeën ervan.
Jammer genoeg was ik me daar, pre baby, totaal niet van bewust. Sterker nog; ik piepte toen al wel eens dat ik het druk had en hoe de tijd vloog, maar serieus, wat een aansteller was ik.
Want ik kon gewoon klakkeloos op 1 dag 4 afleveringen ‘say yes to the dress’ achter elkaar kijken, 2 uur lang inspiratie opdoen op pintarest, een uur hardlopen, op mijn gemakje onder de douche en een tijdschrift in 1 keer uitlezen. En dat allemaal op mijn dooie akkertje, met koffie momentjes en koekjes alleen voor mijzelf.

Dit voelt nu als een leven geleden. Of 6 kilo geleden. Maar dat is een heel blog thema voor een andere keer (indien ik daarvoor de tijd heb).
Inmiddels heb ik volledig bewustzijn ontwikkeld rondom het thema tijd. Ik weet nu namelijk wat ‘de tijd vliegt’ daadwerkelijk betekent. Namelijk dat als je knippert met je ogen,  je kind is getransformeerd van het schattigste, meest hulploze wezentje ooit in een waggelend mini mensje dat binnen 3 seconden alle kastjes weet leeg te trekken, 2 bananen kan verorberen nog voor je kans ziet ze te pellen en je de allerlekkerste kleffe kusjes komt brengen die er in de hele wereld bestaan.
De factor tijd heeft er ergens tijdens deze transformatie het afgelopen jaar ook voor gezorgd dat ik me af en toe een soort wonder woman voel.
Ik blijk namelijk over bovennatuurlijke krachten te beschikken als het nodig is. Ik kan (in welke omstandigheid ook) altijd binnen 1 minuut een flesje warme melk tevoorschijn toveren. Ook kan ik, als het kind dreigt  te vallen – bijna ergens vanaf kruipt - iets oneetbaars wil eten - binnen een  fractie van een seconde a la Uma Thurman in Kill Bill ter plaatse zijn om dit leed te voorkomen.
Ik heb daarnaast ook nog eens het geluk een kind te hebben die de gemiddelde tukjestijd van alle baby’s in Nederland omlaag heeft gebracht. Dit bekende voor mij een waardevolle les efficiënte tijdsbesteding.
Ik kan de 3 kwartier à het uur dat ik ‘voor mezelf’ heb echt super-nuttig invullen. Ik weet daar alles in te proppen waar ik niet aan toekom met een wakker kind. Administratie, werken, benen scheren, snoeien, you name it. En dat alles vaak zonder kopjes koffie en koekjes.
Want terwijl je zo ‘efficiënt’ bent met je tijd en druk bent je kind in al zijn behoefte te voorzien, schieten je eigen behoefte er nog al eens bij in. En dat vind je dan meestal ook nog niet eens erg, vreemd genoeg. En daarbij; koekjes (en al het andere eten) heb je sowieso nooit meer echt voor jezelf als moeder, maar ook dat is ‘a blog on it’s own’.
Kind transformeert en moeder rent en vliegt. Dagen verdampen als een druppel in de woestijn. Een maand voelt als een paar seconde.

Aan de andere kant zijn er nu ook dagen waar geen einde aan lijkt te komen. Zo een dag dient zich meestal rond 5.30 aan met een luid gehuil. Hij vervolgt zich met langdurige fases van een zeurend jengelgeluid. In box, uit box. Bij mama, mama stom.
Bij zo’n ’eindeloze dag’ horen ook minimaal een aantal ernstige woede aanvallen, bijvoorbeeld omdat moeders het nodig acht een neus af te vegen. Een blauw aanlopend gezichtje (omdat zoon zo verdrietig is dat hij weigert te ademen) is daarbij geen uitzondering.
Op dat soort dagen voel je je dankbaar dat er kinderwagens en parken bestaan. En vaders die thuis komen uit hun werk.
Was ik voorheen ook echt blij om manlief te zien aan het eind van de dag, tegenwoordig kan het als een verlossing voelen.  
Plot van dit blog is een cliché. Maar clichés en ouder zijn horen nu eenmaal bij elkaar als kinderen en snot.
Het is echt een wonder hoe je kindje zich ontwikkelt met het verstrijken van de tijd (en met wat bordjes pap en knuffels). Het eerste jaar is alweer bijna een feit. En bij iedere nieuwe vaardigheid;  zoals nu ‘het mollige-armpjes stevig om je nek - kroeltje’ smelt vermoeidheid weg als sneeuw voor de zon. Het maakt plaats voor mindfullness. Pak dit moment. Dit moment waarin je overstroomd van liefde en trots. Beleef het ten volste. Sta er bij stil. Want; voor je het weet is het voorbij....