zaterdag 8 oktober 2016

Het moederlijf

Haat-boosheid-ontzag-verbazing-acceptatie-dankbaarheid.
Ik beweeg me de afgelopen 32 jaar tussen deze emoties heen en weer als het gaat om 'het lijf'.

Emoties als verbazing en schaamte liepen, als beginnende puber, geleidelijk over in haat. Dit omdat ik nooit tevreden was met hoe het er uit zag. Dat iedereen dit totaal onnodig vond, veranderde mijn beeld niet. Het beeld dat in mijn hoofd zat was namelijk heel anders dan dat van mijn omgeving. Na een flinke innerlijke strijd en met de nodige uurtjes therapie werd mijn beeld realistischer. Ik begon het lijf-uiterlijk gelukkig ook allemaal wat minder belangrijk te vinden. Er was acceptatie.

Een aantal jaar later, toen mijn kinderwens een hoogtepunt bereikte en er een periode van miskramen en niet zwanger worden volgde, won de boosheid het. Dat ik een chronische ziekte aan mijn schildklier ontwikkelde, hielp ook niet echt niet mee. Het lijf werkte niet zoals ik wilde en ik kon dit niet beïnvloeden.

Uiteindelijk, mede door de zwangerschap, maakte mijn boosheid plaats voor ontzag. Mijn lijf bouwde een nieuw mens, hoe was het mogelijk!? De 20(+) kilo die ik aankwam interesseerde me geen snars. Ook alle bijbehorende kwalen en ongemakken slikte ik voor zoete koek. Als het mensje in mij maar gezond en wel op de wereld zou komen.

Bevallen zorgde daarentegen wel weer voor vertwijfeling. Was het diepe ontzag van de afgelopen 9 maanden wel terecht?
Want als er mij geen wee opwekkers waren toegediend, lag ik volgens mij nu nog steeds te ontsluiten.
Maar goed. Eenmaal een gezond jochie in mijn armen regeerde er toch vooral ontzag.

In de dagen daarna overheerste verbazing. Met witte kool in je bh is de Pamela Anderson look die je (boezem-technisch) hebt ontwikkeld toch niet echt wat je er van te voren van had gehoopt. Pij-hijn!
Vriendinnen en ik hadden in de kraamweken de volgende gedachten:
Ga ik ooit nog seks hebben? Ga ik nu alsnog dood? Dit komt sowieso nooit meer goed.
En ook: Ah, dus zo voelt het dus als je wordt:

A. overreden door een trekker/vrachtwagen/trein. En dat het voertuig daarna in z'n achter-uit nog een keer over je rijdt.
B. verkracht door een olifant
C. je een Mona pudding bent die uit de koelkast is geflikkerd... En vervolgens door iemand in de hoek wordt getrapt.

Maar wat blijkt. Met de meeste van ons kwam het (gemiddeld een jaar later) toch nog aardig goed. Oké, springen bij een concert van Skunk Anansie levert een natte onderbroek op en je borsten zijn gesmolten en verdrietig. En toch kan ik zeggen dat van alle emoties die ik koester jegens het lijf, ik toch het meest vaak dankbaar ben.

En gelukkig is er ook nog de man. De man die, als hij je in je nakie ziet, opperst blij roept 'hé, lekker blote tieten!'

Of ze nou hangen of niet.

Geen opmerkingen: