woensdag 14 september 2016

Wat gek, 1 jaar, and that brings it all back...

Het is zover. Het eerste jaar zit er op. Ik knijp mezelf nog maar eens, is het echt zo!?
Ja dus. De slingers hangen, cadeau is in huis, traktaties zijn gefröbeld.
Niet dat zoonlief er iets om geeft, hij is gewoon lekker aan t rondscharrelen en totaal onbewust van alle tumult.
Zo'n eerste verjaardag draait eigenlijk stiekem ook niet echt om het 1 worden. Het draait om reflectie.

Ja heus, ik heb het zelf opgemerkt de afgelopen weken.

Tijdens werk of het boodschappen-opruimen, doken ineens, ongevraagd en onaangekondigd, flarden op van een jaar geleden.

Van de walrus die ik me voelde, jaloers op een slanke joggende dame in het park, omdat ik er van overtuigd was dat ik dat echt nooit meer ging kunnen. 

Herinneringen aan de spanning, rondom de totale onwetendheid van wat mij en ons te wachten stond op het gebied van bevallen. Aan reële en irreële angsten voor rupturen, keizersneden, gênante momenten, een niet gezonde of een extreem lelijke baby. 


Tijdens het opbergen van de penen en de prei schieten beelden van de bevalling in mijn hoofd. Die afschuwelijk trage bevalling die tegelijkertijd ook het meest prachtige moment in mijn/ons leven was. Binnen 24 uur ging ik van clichématig roepen dat ik dit toch echt niet zou kunnen en dat ik -überhaupt echt geen idee meer had waarom we dit toch ooit wilde- naar een bizar sterke oerkracht van 'ik kan dit kind baren dat ga ik nu doen ook'! En terwijl ik baarde bleek ik ook nog in staat zijn tot het maken van grappen (dat pinguïns het toch eigenlijk wel een stuk beter geregeld hebben en vast ook grappigere? dingen die ik echt niet meer weet, bedankt endorfine!).

Fragmenten poppen binnen van het moment dat we 'ineens' dan toch papa en mama waren van wat ik toch echt als het allermooiste kind ooit bestaan ervaarde (als ik nu, zonder stijf te staan van hormonen, sommige foto's zie, zie ik eigenlijk best veel gelijkenis met E.T. maar dat ter zijde).
En dat ik daar, op dat moment, overspoelt werd door een gevoel, waarvan ik nog steeds geen idee heb hoe ik het moet omschrijven. Een oer-verbond. Zoiets? Nou het voelde in ieder geval geweldig. En dat doet het nog steeds. Zelfs  nu de hormonen zijn ingedaald en zelfs als we het allemaal even niet meer weten, moe zijn of druk zijn. Dan nog popt dat gevoel heel vaak op, plop.

En daar zit ik dan, lege boodschappen tas in mijn hand en een traan op mijn wang. Ik ben een week-moederdier geworden. Sentimenteel as hell. En ik ben zeer fier op het 1 jarige kalfje. Op wat ie kan en hoe hij is. En op ons. Dat wij dit eerste jaar hebben gedaan, zoals we het hebben gedaan.
Best goed eigenlijk. Op naar het volgende jaar!








Geen opmerkingen: